บทที่ 29 บทที่ 29 ตราบาป

ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก...

เสียงเข็มนาฬิกาเรือนเก่าในห้องพักคนรับใช้ดังสะท้อนไปมาท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล แสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างบานเล็ก ทาบทับลงบนร่างของหญิงสาวที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นห้องอันเย็นเฉียบ

ไวเปอร์ก้มมองฝ่ามือทั้งสองข้างของตัวเองในความมืด... ฝ่ามือเล็กๆ ที่ดู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ